ไร้อารมย์หวั่นไหวระทึก

หากการปรากฏตัวของเธอทำให้ความเงียบหายไป

ทำให้ใจที่ปิดแม่มตายของฉันสั่นไหว

ภูเขาน้ำแข๊งและหิมะกำลังละลาย

หวนรำลึกครั้งที่เราพบกัน

สายลมโชย...เธอยืนอยู่อย่างเดียวดายดูงดงาม

ท้องฟ้าสีเทาหมองหม่นไร้ความรู้สึก

ใจของเธอร่ำให้ดั่งสายฝน

ขอเพียงได้รักเธอ

จนไม่เหลือตัวเอง

แสงเงาที่แหว่งเว้าดึงดูดท่ามกลางความมืด

แน่นอนที่สุกต่อให้ชีวิตไกล้ดับสูญ

ขอเพียงโอบกอดช่วงเวลาที่เราต่างรู้กัน

*ขอเพียงได้รักเธอ

พิสูจน์ว่ามีปาฏิหาริย์

ใจจะบ้าระห่ำสักแค่ไหน

จิตวิญญาณส่วนลึกยังมีเธออยู่

ฉันยินดีทิ้งทั้งโลกไว้เบื้องหลังจากไปก้วยรอยยิ้ม

ความสุขแม้อยู่ห่างไกลทว่าหัวใจอยู่เคียงใกล้

อดีตมักจะสลัดทิ้งไปไม่ได้

จะเข้มแข๊งสักแค่ไหนยังคงเหมือนฝันร้ายประทักในความทรงจำ

น้ำตาของฉันไหลรินผ่านท้องฟ้าของเธอ

เหมือนฝนที่ตกไม่หยุดใจช่างป่วดร้าว

ลมโชยชายดังพู้กัน จับจ้องฉัน

ใบหน้ของเธอกลับลอยอยู่หน้าลมนั้น

เป็นครั้งแรกที่ใจของฉันเกิดภาพสายรุ้งแพรวพราย

เพราะเราสองต่างเชื่อมั่น

(*.*)

แม้เวลาจะผ่านไปอีกร้อยปีขอเพียงได้รักเธอ