ไร้อารมย์หวั่นไหวระทึก
หากการปรากฏตัวของเธอทำให้ความเงียบหายไป
ทำให้ใจที่ปิดแม่มตายของฉันสั่นไหว
ภูเขาน้ำแข๊งและหิมะกำลังละลาย
หวนรำลึกครั้งที่เราพบกัน
สายลมโชย...เธอยืนอยู่อย่างเดียวดายดูงดงาม
ท้องฟ้าสีเทาหมองหม่นไร้ความรู้สึก
ใจของเธอร่ำให้ดั่งสายฝน
ขอเพียงได้รักเธอ
จนไม่เหลือตัวเอง
แสงเงาที่แหว่งเว้าดึงดูดท่ามกลางความมืด
แน่นอนที่สุกต่อให้ชีวิตไกล้ดับสูญ
ขอเพียงโอบกอดช่วงเวลาที่เราต่างรู้กัน
*ขอเพียงได้รักเธอ
พิสูจน์ว่ามีปาฏิหาริย์
ใจจะบ้าระห่ำสักแค่ไหน
จิตวิญญาณส่วนลึกยังมีเธออยู่
ฉันยินดีทิ้งทั้งโลกไว้เบื้องหลังจากไปก้วยรอยยิ้ม
ความสุขแม้อยู่ห่างไกลทว่าหัวใจอยู่เคียงใกล้
อดีตมักจะสลัดทิ้งไปไม่ได้
จะเข้มแข๊งสักแค่ไหนยังคงเหมือนฝันร้ายประทักในความทรงจำ
น้ำตาของฉันไหลรินผ่านท้องฟ้าของเธอ
เหมือนฝนที่ตกไม่หยุดใจช่างป่วดร้าว
ลมโชยชายดังพู้กัน จับจ้องฉัน
ใบหน้ของเธอกลับลอยอยู่หน้าลมนั้น
เป็นครั้งแรกที่ใจของฉันเกิดภาพสายรุ้งแพรวพราย
เพราะเราสองต่างเชื่อมั่น
(*.*)
แม้เวลาจะผ่านไปอีกร้อยปีขอเพียงได้รักเธอ